WYLOGOWAĆ SIĘ ZE ŚWIATA

Drażni mnie ten stan. Przyzwyczajony do ciemności wzrok tępo wpatrujący się w sufit. Leżę na wznak i na próżno staram się kontrolować oddech. Wciśnięta w poduszkę głowa pęka od nadmiaru pytań i wątpliwości bombardujących szare komórki z siłą burzliwego gradobicia. Znów wszystko się we mnie kotłuje. Znów sen nie przychodzi, choć powieki ciążą i tak strasznie chce mi się spać.